Do wioski położonej przy brodzie na Wasunie z wolna napływali chłopi z okolicznych osad śpieszący się na odbywający się w każdy piąty dzień tygodnia targ. Woda niosła gwar rozmów i kłótni pomiędzy handlującymi ludźmi. Spierający się o ceny warzyw i zwierząt kupcy niecierpliwie spoglądali w kierunku rozbitego na środkowym placu osady strojnego namiotu i znajdującej się tuż przy nim klatki, w której znajdowało się dwóch ludzi w pokrwawionych szatach.

Kiedy słońce zbliżyło się do południa oczom chłopów ukazało się kilku zbrojnych prowadzących skrępowanych zarośniętych ludzi w kierunku dość niechlujnie zbudowanego szafotu. Z namiotu wyszedł strojny młodzian, którego palec zdobił pretensjonalny złoty pierścień z rubinem. Stanął na leżącym w pobliżu szafotu dużym głazie i donośnym głosem odczytał trzymany w dłoniach pergamin:

"Z woli namiestnika Paras Kadimi na mocy prawa królewskiego, Koltana syna Sarta, Berawa syna Darosha uznaje się za winnych przemytu szmaragdów i skazuje się na śmierć mniejszą przez powieszenie. Jednocześnie przypomina się mieszkańcom ziem podległych namiestnikowi Paras Kadimi że plugawy proceder przemytu szmaragdów będzie tępiony z pełną surowością. Każdy przemytnik za swoje przewiny zapłaci gardłem. Za ujęcie lub wskazanie osoby parającej się przemytem szmaragdów ustanawia się nagrodę w wysokości 5 sinów za każdego przemytnika."

Herold włożył pergamin to zwisającej u pasa tuby i rzekł: -kacie czyń swoja powinność – po czym odwrócił się do szafotu plecami i wszedł do namiotu.Kat z wyraźnym znudzeniem wykopnął pieniek spod stóp pierwszego skazańca.